Een nieuw leven.. lijkt wel
Hallo allemaal,
het is een tijdje *kuch* geleden dat ik voor het laatst mijn ziel heb bloot gelegd op het internet. Alhoewel er zo mensen zijn waar ik naast het internet ook nog ander contact heb. Voor die mensen die niet op de hoogte zijn… Vorig jaar rond deze tijd wist ik nog niet dat ik ontslagen zou gaan worden, dat ik van start zou gaan met een studie en al helemaal niet welke studie. De maanden juni, juli, augustus en september waren psychisch verschrikkelijk zwaar. Ik kwam er bij toeval achter dat mijn werkgever mij wilde gaan ontslaan en dit heb ik gevoeld als een klap in mijn bek. Hierna liep alles in sneltreinvaart door, het dreigende ontslag gaf mij te denken. Ik had in februari allerlei testen bij het CWI gedaan om te kijken wat voor werk nou beter mij zou kunnen passen dan het werk wat ik al deed. Hieruit kwam de optie creatief therapeut. Om bij die opleiding in te kunnen stromen moest ik toelatingsexamens doen op havo niveau, de extra uitdaging hierbij was dat ik dit 3 weken voor het examen wist. Boeken besteld, gelezen, aantekeningen gemaakt en blokken maar. Wat had ik mezelf weer in de kop gehaald, wat een ontzettend hoge eis had ik nu weer gesteld? Het is mij welliswaar met 1 herexamen toch gelukt, ik had mijn toelatingsexamens gehaald!!! Hiernaast moest ik ook nog een toelatingstest doen, ook deze volbracht ik…
Ik was en ben werkelijk zo verbaasd om alles wat ik in die ruim 2 maanden heb gepresteerd, ongelooflijk.
Nu zit ik alweer in de laatste periode van mijn propedeutische jaar en hoop ik voldoende studiepunten bij elkaar te kunnen sprokkelen om door te kunnen stromen naar het volgende leerjaar. Vooralsnog gaat het goed. Naast mijn opleiding loop ik nu ook stage bij een instantie waar slechtziende tot blinde mensen wonen die ook nog andere handicaps hebben. Momenteel werk ik op een groep waar ze allemaal slechtziend tot blind zijn (ze zien maximaal 30%), ze zijn ernstig slechthorend tot doof, hebben hiernaast hartaandoeningen, spasmen, lichamelijke vergroeïngen een een verstandelijke beperking waardoor zij nooit hoger zullen komen dan het niveau van een 4-jarige. Ik merk wel dat al deze belevenissen indrukwekkend zijn, om maar eens een understatement te maken. Ik had nooit gedacht dat ik het zou zeggen maar ik merk wel dat ik wat ouder ben bij het opnemen van informatie, het verwerken van die informatie en het uitvoeren van de taken op zowel studie- als werkniveau.
Ongelooflijk hoe een leven binnen een paar maanden zo’n ommezwaai kan maken. Ook al heb ik soms wat meer tijd nodig om te anticiperen en aclematiseren, het lukt me met plezier!
Recent Comments